மானு

மானு மிகவும் அழகானவள். அழகு என்றால் சிவப்போ, மாநிறமோ அல்ல. அவள் தேவதையின் நிறம், கடவுளின் மனம் கொண்டவள்.

மானு இருக்கின்ற இடம் சொர்க்கம், நந்தவனம் அல்லது மிகச்சிறந்த உன்னதமான இடம் எதுவோ அந்த இடம் என்று சொல்லலாம்.மானு இருக்கும் இடத்தில் சோகத்திற்கு இடமே இல்லை.

மானுவுக்கு இசை மிகவும் பிடிக்கும். இல்லை இல்லை, இசைக்கு மானுவை மிகவும் பிடிக்கும். அப்படிச் சொல்வது தான் பொருந்தும்! அவள் விரும்பி வாசிப்பது கிடாரும், பியானோவும்.

ஓவியம் வரைவதும் ஒரு பொழுதுபோக்கு. "உயிரோவியம் ஒன்று ஓவியம் வரைகிறது" - பார்த்திபன் ரசிகன் ஒருவன் அவளைப் பார்த்து சொன்ன கவிதை இது! அவளுக்கு கணினி அறிவியல் பிடிக்காது. ஆனால் பலமுறை சிக்கலான பிரச்சனைகளை சில நொடிகளில் தீர்த்திடுவாள். மானுவுக்கு பல நிறுவனங்களிலிருந்து அழைப்புகள் மாறி மாறி வந்துகொண்டே இருக்கும். இருப்பினும் அவளுக்கு ஓரிடத்திலேயே இருந்து பணிபுரிவதில் விருப்பம் இல்லை.

மானுவுக்குச் சுற்றுப்பயணம் செல்வது பிடிக்கும்,ஸ்கேடிங் தெரியும், ஆடத் தெரியும், பாடத் தெரியும். இப்படி ஒரு பெண் எங்களுக்கில்லையே என்று எல்லா பெற்றோரையும் ஏங்கச் செய்திடுவாள். ஒவ்வொரு காதலர் தினத்தன்றும் அவளிடம் குவியும் காதல் விண்ணப்பங்களின் எண்ணிக்கை கணக்கிலடங்காது!

பொதுவாக, இவளைப் பார்க்கின்ற எல்லோரும் சொல்வது இது தான் - "நீங்க ரொம்ப லக்கி. இவ்ளோ அழகா, சமத்தா, இந்த சின்ன வயசுல இவ்ளோ அறிவா?". நானும் எவ்வளவு தடவை தான் அவளுக்கு திருஷ்டி கழிப்பது?

எல்லாம் சரி, யார் இந்த மானு? மானு என் நான்கு வயதுக் குழந்தை. மானு எப்போது பிறந்தாள்? எங்கே, எப்படி வளர்ந்தாள்? எனக்கு எதுவுமே ஞாபகம் இல்லை. அவளை நான் முதன் முதலில் பார்த்த போது அவளுக்கு நான்கு வயது. அவள், தன் பாட்டி வீட்டில் அப்பாவுடன் இருக்கிறாள். அவளுக்கு சிறகுகள் உண்டு. நினைத்த மாத்திரத்தில் என்னிடம் பறந்து வந்திடுவாள். எனக்கு ஆறுதல் சொல்வாள். கொஞ்சுவாள், என்னைச் சிரிக்க வைப்பாள். மானஸீ என் நிஜக் குழந்தை அல்ல, கற்பனைக் குழந்தை.

மானு நிஜமானதும், அவளை நான் இதைச் செய், அதைச் செய் என்று சொல்ல மாட்டேன். கணினியும் வேண்டாம், ஸ்கேடிங்கும் வேண்டாம். அவளுக்கு பிடித்ததை அவள் செய்யட்டும்., நன்றாக விளையாடட்டும். அவள் மேல் நான் எதையும் திணிக்க மாட்டேன். என் குழந்தை எல்லா கலைகளையும் கற்றுத்தேர்ந்த குட்டி தேவதையாய் இருப்பதை விட குழந்தைப் பருவத்தில் குழந்தையாய் இருப்பதே அழகு! மானு மான்குட்டியாகவே இருக்கட்டும்!

My Last run (1)

"Everybody is fine, except me" I don’t know why I think like this, when I happened to see the title of a Tamil movie ‘Yaavarum Nalam’.

When I say that everybody is fine, except me, you may think that I’ve been suffering a lot and something must be haunting me. You may also think that this girl is pessimistic. She is going to tell something which must be demotivating. Whatever you think, I’m not going to bother.
My words may sound self appreciative or a kind of self marketing. Because, I’m going to tell about myself. Let me come to the topic ‘My last run’. Am I a brain tumor patient or a cancer patient coming in Indian cinema? No, I’m not. Am I going to die shortly? I’ve no answer for this. Did I commit any crime for which I’m running away? Mm... Not sure. Then, why this title? Most of the time, I couldn’t guess whether I’m alive or dead. So, I couldn’t identify myself with what is happening now. So, I’m just rolling back my memory to find out who I’m. I don’t know whether I’ll succeed in this last run.

When I was born, how I was? When did I open my eyes? Did my birth give happiness to my parents? Did I cry when I came out of my mother’s womb? I don’t remember these things. Yet, I remember almost all the incidents happening from my childhood to date. Good memory is not always good. I would like to have complete amnesia or at least selective amnesia. Why? I’m haunted by memories, both sweet & sour! Why the hell, I remember anything and everything.

To be continued.. (I need more time to write more... :p)

Cutest Proposal ever!

I don’t want to mention his name here! :p
Let his name be X and my name be Y. (Does it sound like Mathematics? Err…. It’s chemistry now! ;) ) This morning he sent me an SMS. Here comes the cutest sms.
X: Can I take your picture?
Y: For what??
X: So that, I can show Santa Claus, what I want for Christmas!
I was indeed moved by this!

இன்று பெய்த பலத்த மழையால் பள்ளி விடுமுறை !

மழை - இந்த வார்த்தையைக் கேட்கும்போதே சில்லென்ற ஓர் உணர்வு. மழை என்றதும் நினைவுக்கு வருவது மண்வாசம், சாரல், தெருக்களில் தேங்கி நிற்கும் நீர், மின்வெட்டு மற்றும் பல. மழை என்றால் என் நினைவுக்கு வருவது என் பள்ளிக்காலம் தான்.
சின்னஞ்சிறு வயதினிலே பள்ளிக்குச் செல்ல மிகவும் பிடிக்கும். பள்ளிக்குப் போகாமல் வீட்டில் இருப்பது ரொம்பவும் பிடிக்கும், குறிப்பாக மழைக்காலத்தில்.
மொட்டைமாடியில் நின்று மழையில் நனைவது, மழையை ரசிப்பது, கப்பல் விடுவது போன்ற இன்பங்களையெல்லாம் விட்டு விட்டு பள்ளி செல்ல மனம் வருமா என்ன?
வானத்தில் லேசான மேகமூட்டம் இருந்தால் கூட கடவுளை வேண்டிக்கொள்வேன். “கடவுளே! இங்கு மென்மேலும் மேகங்கள் சூழட்டும், மழை கொட்டட்டும், இன்று பள்ளிக்கு விடுமுறை விடப்படட்டும்! “.
இன்று காலை கண் விழித்ததும் ஜன்னல் வழியாக வானத்தை பார்த்தேன். இன்றும் அதே போல் மேகமூட்டம். கண்ணை மூடி கடவுளிடம் வேண்டினேன். “கடவுளே இன்று பள்ளி விடுமுறையாக இருக்க வேண்டும்!” மீண்டும் கண் விழித்து பார்த்தேன். அட! நான் இப்போது இருப்பது பள்ளி அல்ல, அலுவலகம்!
நானும் விடுமுறைக்காக ஏங்கும் ஒரு குழந்தை தான்! :)

Am I good?

Am I really good?

When others say, “You are really good”, I ask this question to myself. I keep on asking this question to myself, often.

What is meant by being good?

Is it doing something in favour of someone? Is it pleasing others?

We people are working here, doing good to our project, managers, company. Like this, everybody in this world are doing their duty or doing something. If being good is doing favourable things and pleasing others, all are good.

What makes a person good?

Then, I had a deep thought. Is doing good is not harming others? How many times i’ve hurt my parents, friends and others with my words? How many times I got angry? Have I been good at all time? Then, am I bad?

Well, being good depends on the situation at that time. Does it mean that I can’t be good at all time?

Aah!! I’m confused again. Then, I stopped analysing over what is good and what is bad.
But whenever someone says, “you’re good”, I still have the habit of asking the question to myself. :)

Because, it stops me from being bad, getting angry and losing my temper.
Now ask yourself. Am I good?

Letter to a man in love from his lady love

Subject: Let me give a happy ending!
Dear ****,
It seems this will never end as you and me were fighting through mails. So I want to take the initiative to finish it off. To speak off frankly, When I write u a mail scolding you, i start expecting for your anger filled reply.. this’s not good for you as well as me. I like you. So I thought that you shouldn’t feel like missing me at any time. So I tried to project myself rude. But it’s completely unnatural and it didn’t work out. Fate–has proved its existence. Anything can happen at any time. This proposition has also come true in my life. So I didn’t feel good to fight with you anymore.Don’t think of me. Also don’t remind me of you. Because it hurts when I feel that I’m undone.
You should live happily. You should attain greater heights in your life. I can’t place you in my bitter part of memories. So I’ll take it like this. we two have met somewhere had nice time together and time has come to part. My best wishes will always be with you. May the success be yours’ in whatever you do. I’ve spoken a lot. Sorry for everything that I’ve done.
for the last time, with your consent.. i want to scold you.. sorry in advance
you *****
cheers,
******

Many reasons are there to smile!!

I started posting in my organization's forum from last October. I was in deep mourning at that time. I felt as if I were pushed into a deep hell. In those deadly days, I wanted to cry for the whole day so that all the bad happenings might get dissolved in my tears. I don’t know whether it’s my good or bad habit that I used to cry alone and laugh with everyone. But, I went to beach on a sunny day and sat under the scorching sun and cried for hours together. Passersby were looking at me, as if i were a strange creature to them. But I didn’t mind.
I knew very well that crying could never make merry. But I cried like a stupid. I couldn’t cry in office. At the same time, I couldn’t control my tears. The only solution that I got at that time (even now!) was ’smile’. Yes, a smile has got a power to change everything. It helped me to hide my tears. When we’ve million reasons to cry, we will have atleast few reasons to smile. It’s good to be happy, when we come to know that others are happy. So, I created a thread, to know the reasons behind the smile. Some selfishness might be there hidden in it. In due course, it even made me forget my sadness.
Not everyone is sad. At the same time, not everyone is happy. So why can’t I bring out the reason behind their smile? ‘Many reasons are there to smile’. This may even make us to search for some happiness hidden among the sorrow and make us smile irrespective of whether, the reason is in the past or present. We can smile for no reason also. It doesn’t harm. So keep smiling! Search for the reasons for you to smile, when you really feel that you’re in deep mourn!
Stop mourning! Keep smiling!!